درد

در این هنگامه درد
فریاد نمی زنم
،به خود نمی پیچم
...مرهم که تو باشی

بهترین ها را همیشه تو برایم به ارمغان می آوری

نگاهت را می بوسم
و مهربانی دلت را تنگ در آغوش می گیرم.ء
خوشبخت ترین دیوانه دنیا منم

برای روزبه، مهسا و تو

برادرم، رفیقم، عزیزم، روزبه!ء

.
دیروز، در هر ثانیه از بهترین روز زندگی ات دلم چون کودکی، بی قرار در آغوش کشیدن و بوسیدن تو بود. تمام خوشی های عالم را انگار یک جا جمع کرده بودند برای ما.نمی دانی نمی دانی چه خوشحالم چه سرمستم از این وصلت. نمی دانی چه شوقی در دلم می ریزد دیدنت در آن حال خوش. نمی دانی نمی دانی ...در کنار هم دیدنتان تا ابد با دل خوش آروزیم است روزبه من! ء

.

.

زیباترین عروس دنیا، خواهرم، عزیز دلم، مهسا! ء

.

دلم عجیب خوشحال است از بودنت ،از داشتنت. به خود می بالم که خواهری چون تو پیدا کرده ام که زیبایی صورت و سیرت، هر دو را با هم و یک جا دارد. برایم مانند روز روشن است که خوشبختی لحظه به لحظه بیشتر و بیشتر نزدیک دل هایتان می شود و بهترین

بهترین ها انتظارتان را می کشد.. ء

خوشی این روز عزیز تا همیشه در دلت تازه بماند مهسا جانم! ء

.

.

و تو، عزیزترین عزیز دنیا، مهربان ترینم!ء

.

شاد شدنت از خوشحالی من آنقدر شفاف و زلال، زیباترین منظره زندگی را می سازد برایم. حس این که در ثانیه ثانیه های من شریکی،چه خوشی چه ناخوشی دلم را امن می کند، دلم بزرگ می شود. ء

دوستت دارم و عجیب هم دوستت دارم و تنها به مقدس بودن تک تک لحظه هایمان می اندیشم بهترینم! ء

! ء

دوستت دارم

دوستت دارم:ء
آغاز می شود هر روزمان با آهنگش.ء

،تکرار می شود دوباره و دوباره دوباره
هر بار انگار همان روز تابستانی ست
روز اولین «دوستت دارم»ء

دزد خیال

چقدر فریاد بزنم:ء
دزد دزد
تا کسی از راه برسد
خیالت را پس بگیرد

بیاورد برایم؟

.

هیچی هیچی هیچی

حس بدی است هیچ تصوری از حتی چند دقیقه بعد هم نداشتن.ء
با جنگیدن حل نشد. نجنگیدن را امتحان کردم نشد. حالا حسم
چیزی شبیه گفتن «گور باباش» و چیزهایی مشابه آن است اما
این هم دوای این درد نیست انگار ...ء

تاریک-روشن

از تاریکی شب نمی ترسم. چرا که شب با تاریکی معنا پیدا می کند.ء

آنچه می ترساندم، احساس تاریکی در روشنایی روز است و بس ...ء

.

جشن بودن تو

باورت دارم،چون
در تمام با هم بودن هامان
خودت بودی

خودت هستی.ء

من،ء

بودنت را جشن می گیرم

همین حالا... ء

نگاه تو

لطیف تر از باران،ء

جنس نگاه تو.ء

گشته ام تمام دنیا را

همتایش نیست ...ء

سکوت

خودم را گم می کنم
پشت سکوت واژه ها
تا تو بیایی و
ذره ذره معنایم کنی ... ء

شبانه

شبانه های بغض های گره خورده در گلو
بغض های شبانه
شبانه های دوست داشتن های بی همتا
دوست داشتن های شبانه

شبانه های خیال های گریز پا
خیال های شبانه
شبانه های تب و تاب های عاشقانه
تب و تاب های شبانه ... ء

.

.

پی نوشت: خواب بودم. نمی دانم خواب هم می دیدم یا نه. بیدار شدم و نوشتم . نفهمیدم چرا

برای او که می خواند اینجا را

پیش نوشت : خسته ام. از حماقت آدم ها خسته ام. نمیگم من احمق نیستم. یه وقت ها من از هر احمقی احمق تر میشم
اما لااقل سعی می کنم درجا نزنم. راه های دیگه رو هم امتحان کنم... این پست خطاب به کسی است که دلم می خواست
جور دیگری با شخصیتش آشنا می شدم. به نظرم حالا هم خیلی دیر نیست.کاش بداند ...ء

.

.
نمی دونم کی هستی٬ چی هستی٬ هیچ وقت هم نپرسیدم. توی ذهنم بد نبودی چون دلیلی نداشت. حالا چرا داری ذهنیتم رو خراب می کنی؟چرا این طوری می خوای خودت رو معرفی کنی؟ کاش یک بار حرف زدن با من رو امتحان می کردی.رو راست ِ رو راست.کاش می گفتی از چی ناراحتی. کاش میذاشتی منم بدونم کجا قدم اشتباه بر داشتم.نمیگم من رو مثل دوست خودت بدون. می دونم محاله. من به خدا می تونم درکت کنم.من حق میدم بهت. اما باور کن باور کن باور کن این انگشتی که نشونه گرفتی سمت من٬توی چشمم فرو نمیره. می بینی که من یک ذره کوچیک حتی از جایی که هستم تکون نخوردم٬ اشکال از نشونه گیریه تو ِ . این رو باور کن

.

.
پی نوشت :بیا با من حرف بزن. قول میدم پشیمونت نکنم. انقدر ها هم سگ اخلاق نیستم. باور کن

دوست داشتن تو

دوست داشتن تو به هیچ چیز شبیه نیست
یگانه ی یگانه است
واژه جدیدی برایش باید ساخت

.

.

پی نوشت: امیرحسین جان! شنیدن صدایت از رادیو زمانه بی نهایت لذت داشت

.

پی نوشت: اگر لطف کنند دوستان و متن مصاحبه امیر را در سایت قرار دهند، سریعا
لینکش را می گذارم اینجا

.

دوباره پی نوشت: این هم لینک مصاحبه

هیچ وقت دقیقا نمی دانم چطورم!ء

.لرزه ای افتاده است در جانم
نه ویرانم به تمامی
و نه آباد...ء

غم که بیاید

غم که بیاید بنشیند در چشمانت، در صدایت، در دلت، دلم بی تاب تر از بی تاب می شود.ء
غم آمده است نشسته است در چشمانت، در صدایت، در دلت. دلم بی تاب تر از بی تاب.ءء
اشک هایم ،اشک هایم صبرشان کجا رفته است؟ مگر نه این که باید بار غمی که بر دلت
نشسته است را سبک کنم؟ چرا صبوری نمی کند این بغض پس؟

.

سخت می گذرند این ساعت ها و من هیچ کار دیگری جز نوشتن برایت از دستم بر نمی آید.ء

دلم به صبوری دلت و استواری همیشگی ات ایمان دارد اما نگرانم که برای حفظ این استواری
تنها تمام این بار را به دوش بکشی. نگرانم ...ء

روزگار غریبی است .غم آمد قد علم کرد در مقابل شادی خبری که فردا می خواستم اینجا به
بهانه اش برایت بنویسم. دلم هنوز باور ندارد.ء

.

کاش بلد بودم کاری بکنم که کمتر غصه بخورد دلت. کاش بلد بودم ... ء

تمام دلم پیش دل تو است عزیزترینم!ء

خط خطی

حال و هوای نوشتنم این روزها شدیدا خط خطی است. می نویسم، زیاد می نویسم . با یک کلمه و دو کلمه
کارم راه نمی افتد اما هر چه تلاش می کنم جمع و جورشان کنم، طوری که بشود فهمیدشان و به یاوه گوی
نویسنده لعنت نفرستاد ،نمی شود که نمی شود. پس می مانند در همان دفترچه و گاهی هم خط خطی می شوند
و گاهی با صدای پاره شدن کاغذ، تازه می فهمند چه بلایی سرشان آمده.ء

.

.

پی نوشت : همه این ها را گفتم که خیال کنید من تنبل نیستم و تنها کمی بی حوصله ام اما شما باور نکنید! ء

پاییز بی باران

لب های تشنه باران
در انتظار بوسه ای
چه غضبناک نگاه می کنند
خورشید را...ء

.

.

پی نوشت: پاییز بی بارون توی سر من فرو نمیره که نمیره

آرزو

برای آزاده ام که مهر خالص است:ء

کاش من نقاش بودم.ء
برای پاییز دلت
بهار می کشیدم...ء

طرح آخر

آروزها پای بر جاده ی محال می نهند.ء
آخرین طرح در سر نقاش.ء
تیغ، قلم نقاشی خونین اش...ء

غمگین که می شوی

غمگین که می شوی
غروب می کند خورشید.ء
تمام روزها
عصر جمعه می شود...ء

قهوه ای

پرده اتاقم قهوه ای رنگ است.ء
یاد چشمانت که می افتم اما،ء
سفید می شود!ء

نفس

در یک شبانه روز
دو هزار و هشتصد و هشتاد بار
دوستت دارم.ء
.
.
دیروز نفس هایم را شمردم...ء

باران

آن روز که عاشقت شدم
باران می بارید.ء
.

.

باران بارید امروز

دوباره عاشقت شدم...ء

غم

بغض غم می شکند
در چشم هایت.ء
گونه ام تر می شود ...ء

ماه

دنبال ماه می گشتم
بیهوده.ء
یادم نبود
به آسمان که نگاه می کنی
ماه گم و گور می شود
.
.
پپی نوشت: پستی که ملاحظه فرمودید اثر مشترکی است از بنده و امیر جان جانی

روزگار

روزگارم
بی تو
چیزی کم ندارد.ء
هیچ چیز ندارد!ء

خواب و بیدار

چشم باز می کنم
دوستت دارم
چشم می بندم
دوستت دارم
در خواب
در بیداری
رویای رنگین شب و روزم
دوستت می دارم

مهر

روزهایی هستند در زندگی که از روزهای دیگر رنگی ترند. آنقدر رنگی که شاید با هیچ حلاّلی پاک نشوند. امروز یکی از آن روزهای خوش رنگ زندگی است. زندگی من، زندگی تو! ءنمی دانستیم که قرار است انقدر عزیز بشود برایمان امروز و چه حس زندگی جاری می کند در دل هامان دانستنش حالا.ء
تنها آفریننده مهر می داند که چه بی اندازه سرخوشم از داشتنت و چه عاشقانه شکر می گویمش که آفرید امروز را و می آفریند هر روزمان را عزیزترینم!ء

.
.

!ءپی نوشت :نشده است و گمان هم نمی کنم بشود که دلم بخواهد از تو بنویسم و این همه کوچکی کلمات را به رخشان نکشم در برابرت

رنگین کمان

باد که ابر را بیاورد
ابر که ببارد
دوباره باد بیاید و
خورشید را بیاورد،ء
تو لبخند می زنی به رویم
رنگین کمان بی همتایم!ء
ء

پی نوشت: چقدر خوبه که تو رنگین کمون منی

تلخ تلخ

هوای پاییز
آسمان ابری
کجایی اشک؟

تلخ و شیرین

کمی تلخ
.کمی شیرین
روزهای دلتنگی...ء

حال

یاد می گیرم:ء
نگاهی به روبرو
نگاهی به پشت سر

زندگی در اکنون...ء

شعر

شعر می شوی در خاطرم
جاری می شوی از دلم
و می نشینی بر سپیدی کاغذ.ء
می خوانمت، می خوانمت، می خوانمت ...ء
دوباره شعر می شوی

کوچه های پاییز

می گذریم، آسوده
من و خیالت
از کوچه های پاییز.ء
باد مهر
اگر اندکی صبوری کند...ء

دست

دستانم سرد می شوند.ء
این یعنی :ء
دستت را به من بده، دستم را بگیر...ء

رویا

امشب به ماه می گویم
خورشید را سر گرم کند.ء
صبح نیاید، شاید
رویای تو بماند
با من ... با من

راز چشمانت

چیست در این قهوه ای بی همتا
که دلم اینچنین دیوانه می شود
با هر اشاره اش؟

دوباره بازی

عادله بانو دستور دادن ما هم خودمون رو قاطی اون بازی که باید بهترین پست وبلاگ رو انتخاب کنیم، بکنیم.ء
از اون جایی که این دخترک من تازه به دنیا اومده و دار و ندارم اینجا همین چندتا پست بیشتر نیست،من به اون
یکی وبلاگ سر زدم و پست های این صفحه رو انتخاب کردم که بهترین روزهای تابستون امسالم درش ثبت شده.ء

اعتدال

من ایستاده ام
منتظر.ء
هوا سرد نیست
دستانم اما چرا.ء
ء
تو می رسی
از راه.ء
هوا گرم نیست
دلم اما چرا.ء

نگاه تو

نگاه که می کنی
در من انگار حسی جان می گیرد.ء
حسی شبیه حس شنیدن
اولین « دوستت دارم » ...ء

بهانه

دلم دیگر نمی گیرد
از پاییز.ء
بهانه ی تو را اما،ء
هر روز... هر ساعت...ء

بی تابی

دلم می ماند
آنجا که تویی.ء
بی تابیش را اما،ء
می برم با خود
تا دیدار بعد...ء

از نو می نویسم

نمی دانم چه حسی است که وادارم کرده به اینجا نوشتن یا نوشتن در هر کجای دیگر به جز آن کوچه. شاید پشیمان شوم،شاید نه.ء
حسم هر چه هست نه حس ترس است نه نگرانی. بیشتر دلگیرم و حس آدمی را دارم که مورد اهانت قرار گرفته است. یا بهتر بگویم دل چرکینم. هر چه کلنجار می روم با خودم نمی توانم دلم را راضی کنم که آن کوچه هنوز هم می تواند محل گذر من باشد. اینجا نوشتن بیشتر آرامم می کند انگار... یک روز دوباره هر کلمه ای که بنویسم خاطره می شود. اینجا یا آنجا چه فرق می کند؟ ... می نویسم.ء
.

کوچه ای دیگر

شاید سبزی درختان آن کوچه را سوز باد خزان با خود برده باشد...ء