من این خانه را دوست ندارم

این که بعد از یک سال هنوز دلم می گیرد وقتی وارد اینجا می شوم عجیب نیست. چون تمام دل من>>> آنجاست

دست هایم را باز می کنم و تا سه می شمارم

تمام جانم آغوش می شود
شانه هایت که خسته شوند
.غم که در نگاهت بنشیند
...
چشمانت را ببند و بیا

خاکستری

من خسته تر از آنم که بتوانم فکر کنم به حکمت آمدن و رفتن این روزها
وقتی فاصله بین شادی و غم تنها چند ساعت است و غم قهرمان

.

.

پی نوشت: سر جدتان از جملاتی نظیر میگذره، این طوری نمی مونه
همیشه همینه، چرا ناله می کنی؟، درست میشه ... و هر چیزی که
!همچین مفهمومی داره استفاده نکنید که خودم همه اش رو بلتم

جاده

دلم تاب نمی آورد
لحظه ای ایستادن و
نگاه کردن به کوچه ای را که
هر غروب
.جدا می کند تو را از من
...

جاده با کدام دل
هم قدم تو می شود
سفر که می روی؟

بد می گذرد. هر ثانیه که قصد گذر می کند خراش می دهد دلم را، بعد از یک ساعت خراش ها تبدیل به زخم می شوند. روز که تمام بشود، واویلاست. این شاید تنها توصیف حال درونی این روزهایم باشد که به هیچ شکل دیگری قابل بیان نیست. حتی بغضی نیست که اشک شود یا نشود و بماند همان جا و خفه ام کند. بد می گذرد...ء

بخواب خورشید

کاش میشد
به خورشید حکم کنم
،از خانه اش بیرون نیاید، نتابد
...وقتی دیدارمان میسر نیست

...

تمام حرف های من
همان هایی اند که
نوشته نمی شوند

...همان سه نقطه های بیچاره

تا ابد

تمام نمی شود شعر دلداگی ام
می نویسم
...می خوانی

واژه های نو
خط به خط زاده می شوند

ناگفته ها

حرف هایم در گلو می مانند
.می گندند

سهم من می شود تلخی طعم بغض
...سهم تو تردید، ترس، انتظار

دلتنگی

من به باد هم التماس می کنم

دلتنگ تو که می شوم
.عطر تنت را که می خواهم

...خدا که جای خود دارد