بد می گذرد. هر ثانیه که قصد گذر می کند خراش می دهد دلم را، بعد از یک ساعت خراش ها تبدیل به زخم می شوند. روز که تمام بشود، واویلاست. این شاید تنها توصیف حال درونی این روزهایم باشد که به هیچ شکل دیگری قابل بیان نیست. حتی بغضی نیست که اشک شود یا نشود و بماند همان جا و خفه ام کند. بد می گذرد...ء

بخواب خورشید

کاش میشد
به خورشید حکم کنم
،از خانه اش بیرون نیاید، نتابد
...وقتی دیدارمان میسر نیست

...

تمام حرف های من
همان هایی اند که
نوشته نمی شوند

...همان سه نقطه های بیچاره

تا ابد

تمام نمی شود شعر دلداگی ام
می نویسم
...می خوانی

واژه های نو
خط به خط زاده می شوند

ناگفته ها

حرف هایم در گلو می مانند
.می گندند

سهم من می شود تلخی طعم بغض
...سهم تو تردید، ترس، انتظار

دلتنگی

من به باد هم التماس می کنم

دلتنگ تو که می شوم
.عطر تنت را که می خواهم

...خدا که جای خود دارد

بی خاطره

نمی دانم
من کشتمت
.یا خودت مردی

...در هیچ کدام از خاطره هایم زنده نیستی

.

.

پی نوشت: حالم خوب است کاملا. اولین حدسی که می زنید با خواندن پست های این
!روزهایم به احتمال بسیار قوی کاملا اشتباه است. لطفا جدی نگیرید

تمام شدی

دلم دیگر نمی کوبد دیوانه وار سر بر سینه

بیا
نگاه کن

سنگ شده اند
...تمام آن بغض ها که نباریدند