کوچه های پاییز

می گذریم، آسوده
من و خیالت
از کوچه های پاییز.ء
باد مهر
اگر اندکی صبوری کند...ء

دست

دستانم سرد می شوند.ء
این یعنی :ء
دستت را به من بده، دستم را بگیر...ء

رویا

امشب به ماه می گویم
خورشید را سر گرم کند.ء
صبح نیاید، شاید
رویای تو بماند
با من ... با من

راز چشمانت

چیست در این قهوه ای بی همتا
که دلم اینچنین دیوانه می شود
با هر اشاره اش؟

دوباره بازی

عادله بانو دستور دادن ما هم خودمون رو قاطی اون بازی که باید بهترین پست وبلاگ رو انتخاب کنیم، بکنیم.ء
از اون جایی که این دخترک من تازه به دنیا اومده و دار و ندارم اینجا همین چندتا پست بیشتر نیست،من به اون
یکی وبلاگ سر زدم و پست های این صفحه رو انتخاب کردم که بهترین روزهای تابستون امسالم درش ثبت شده.ء

اعتدال

من ایستاده ام
منتظر.ء
هوا سرد نیست
دستانم اما چرا.ء
ء
تو می رسی
از راه.ء
هوا گرم نیست
دلم اما چرا.ء

نگاه تو

نگاه که می کنی
در من انگار حسی جان می گیرد.ء
حسی شبیه حس شنیدن
اولین « دوستت دارم » ...ء

بهانه

دلم دیگر نمی گیرد
از پاییز.ء
بهانه ی تو را اما،ء
هر روز... هر ساعت...ء

بی تابی

دلم می ماند
آنجا که تویی.ء
بی تابیش را اما،ء
می برم با خود
تا دیدار بعد...ء

از نو می نویسم

نمی دانم چه حسی است که وادارم کرده به اینجا نوشتن یا نوشتن در هر کجای دیگر به جز آن کوچه. شاید پشیمان شوم،شاید نه.ء
حسم هر چه هست نه حس ترس است نه نگرانی. بیشتر دلگیرم و حس آدمی را دارم که مورد اهانت قرار گرفته است. یا بهتر بگویم دل چرکینم. هر چه کلنجار می روم با خودم نمی توانم دلم را راضی کنم که آن کوچه هنوز هم می تواند محل گذر من باشد. اینجا نوشتن بیشتر آرامم می کند انگار... یک روز دوباره هر کلمه ای که بنویسم خاطره می شود. اینجا یا آنجا چه فرق می کند؟ ... می نویسم.ء
.